مدارا
...
در سال گذشته معاون راهنمایی و رانندگی ایران طی یک مصاحبه مطبوعاتی اعلام نمود در تابستان امسال جاده های ایران روزانه 100 نفر تلفات می دهد. اعلام این فاجعه ، زنگ خطر بزرگی بود و وضعیت خطرناک رانندگی و زیستن در وضعیت کنونی جامعه ایرانی را نمایان می سازد . چندین سال پیاپی است که ایران با تفاوت بسیار نسبت به جوامع دیگر رتبه اول تصادفات و تلفات جاده ای را در جهان به خود اختصاص داده است. یکی از روزنامه نگاران ایرانی رانندگی در جاده های ایران را حضور در خط مقدم جبهه جنگ توصیف نمود اما ظاهراً قضیه از این هم خطرناک تر است و آمار نشان می دهدتلفات جاده ای ایران از تلفات جنگ ایران و عراق و بمب گذاری های تروریستی در عراق کنونی و جنگ اسرائیل با لبنان و فلسطین نیز بیشتر است. با اینکه سالهاست که کارشناسان حمل و نقل ترافیک، نسبت به بالا بودن آمار تلفات جانی ناشی از تصادفات رانندگی در جاده های کشور هشدار می دهند، ولی هر سال، منحنی مرگ و میر ناشی از این موضوع در جاده های کشور بالا می رود و اوضاع بهتر که نشده هیچ، چه بسا بدتر هم شده تا آنجا که چندین سال متوالی است که ایران در جهان رتبه اول را در آمار تصادفات راهنمایی و رانندگی کسب و سه برابر استاندارد جهانی این معضل در ایران بوقوع می پیوندد. با وجود آنکه، سرانه اتومبیل در ایران در قیاس با دیگر کشورها بسیار ناچیز است (البته زمان رانندگی افراد در ایران بسیار بالاتر است). کارشناسان حمل و نقل عمدتاً عامل تصادفات رانندگی را به دو عامل انسانی (راننده) و غیر انسانی (جاده و خودرو) تقسیم می کنند ولی آیا می توان نشانه های محرز و مشخص سیاسی و اجتماعی را در بروز این وضعیت خطرناک و تاسف بر انگیز را نادیده گرفت. در ادامه این یاداشت تلاش میشود از چند زاویه هرمنوتیکی( تاویلی) به افزایش میزان تصادفات جاده ای در ایران و استمرار آن پرداخته شود: يكي از تخليه گاههاي بازخورد سركوب افراد با کار کرد یک رسانه در جوامع بسته توالت هاي عمومي است. توالت های عمومی مکانی خصوصی با زمانی کوتاه در حوزه عمومی است. حوزهاي است كه تو در آن نه وحشت از گوش طبيعي داري و نه وحشت گوش مصنوعي . موشهاي آنجا هم حرفهايت را نمي شنوند كه تو نمي گويي بلكه مي نويسي. اضطراب فيزيولوژيكي و اضطراب نوروتيكي (روان رنجوري)و اضطراب جامعه بسته تو در آن جا تخليه مي شود. صداي تخليه اضطراب فيزيولوژيك و نوشتن تو كه به گوش نمي رسد حکایت از امنیتی لحظه ای برای بیان اعتراض دارد، پس نمي گويي با زبان بلكه با نوشتن اعتراض مي كني. اعتراض به محدودیت و اعتراض به سيستم؛ براي چشمهاي ديگري كه پس از تو مي آيد: «من مي توانم از فردا در كپه هاي شهر كه سرشار از مواهب ملي است و در ميان سايه هاي سبكبار تيرهاي تلگراف گردش كنان قدم بردارم و با غرور ششصد و هفتاد و هشت بار به ديوار مستراحهاي عمومي بنويسيم خط نوشتم كه خر كند خنده»
ٌسا لیانی طولانی است که آمریکا، سیطره ی وسیعی بر جغرافیاهای دیگر کره ی خاکی دارد و این سلطه بیش از هر چیز به آمریکا بودن آن است. آمریکا در جهان کنونی هم نماد آرزوها است و هم نشانه ی شر و بدیها. آمریکا برای آمریکایی ها موطنی جذاب است اما برای غیرآمریکایی ها از وضعیتی متضاد و دوگانه برخوردار است. برای انهایا کابوسی تنفرآمیز و یا رویا و پارادایز است. «ایدئولوژی آزادی که در روش زندگی آمریکایی تجسم می یابد، جوانان و ذهن های مستقل و افراد جسور همه کشورها را به سوی خود جذب می کند.»(1) این دوگانگی تصور آمریکا را هر روز بیش از پیش بزرگ کرده و عظمت می بخشد. ژان بودریار فیلسوف پست مدرن در کتاب آمریکا می نویسد: «آمریکا نه رویاست نه واقعیت است. نوعی حاد واقعیت است ، زیرا آرمانشهری است که از همان ابتدا طوری رفتار کرده که انگار پیشاپیش تحقق یافته است. این جا همه چیز واقعی و عمل گرایانه است ولی با این همه خمیر مایه رویاها نیز در همین جا وجود دارد»(2) شاید بهمین دلیل بتوان ادعا نمود آمریکا مرز بین واقعیت و خیال است نوعی سینماست یا بهتر بگوییم فیلمی است که در حال فیلمبرداری شدن است، «آمریکا حتی قبل از آن که کشف شود به نشانه مبدل شده بود. زمانی که کریستف کلمب قصد کشف آمریکا را داشت تصور و ایماژی از آنجا در سر داشت. آمریکا شاید یگانه کشوری است که قبل از کشف شدن یا ساخته شدن در تخیل ساخته شده بود. آمریکا به عنوان نشانه زاییده شد. کریستف کلمب گمان می کرد که با کشف آنجا به کشف بهشت نائل خواهد شد در واقع فیلمی هم که درباره کشف آمریکا ساخته شد فتح بهشت نام گرفت»..
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
که شانه هایت سنگین شود
اندیشه مکن
که از کشیدن بار دیگران ناتوانی
در شگفت می مانی
از نیروی خویش
در شگفت می مانی
که به رغم ضعف خویش
چه مایه توانایی!
" مارگوت بیکل / شاملو "
