1ـ در همان سالی که فروغ فرخزاد در یک تصادف فوت کرد، در بوشهر سینمای مدرن فانوس افتتاح شد. با مرگ فروغ فرخزاد در بهمن 1345 اسطوره ای زنانه در جامعه ی مردانه ی ایران ظهور کرد. فروغ در این سال و پیش از لحظه ی مرگ، به سرودن اشعاری مبادرت ورزیده بود که تا پیش از آن در شعر ایرانی وجود نداشت. گر چه شعر ایرانی قدمتی به طول عمر انسان ایرانی داشت و حامل گفتمان مسلط اجتماعی و سیاسی ایران بود، اما هژمونی و سلطه ی پارادایم مردانه، شعر را ملهم از گفتمانی عاری از روح زن و سرشار از روح مذکر کرده بود. فروغ، خیل عظیم ادبیات مردانه را با شعر منحصر به فرد و زنانه ی خود به غلیان واداشت. فروغ فرخزاد، در وجود حداکثری شعر مردانه، کثرت ایجاد نمود و روح زنانه را در شعر ایران با جسارت و شجاعت فریاد زد و عصیانگرانه آن را عرضه نمود. ذهنیت ایرانی که بر تفکر مذکرانه استوار بود با شعر فروغ تمرکز زدایی شد و ذهن و زبان ایرانی با گذر از یک تابو، مرحله ای جدید را آغاز کرد. در بندر بوشهر نیز فروغی دیگر شکل گرفته بود. سالن مدرن و مجهز سینما فانوس در سال 1345 در فاصله ای 2 کیلومتری از منطقه ی مرکزی شهر که در آن چند سالن سینما نیز فعال بود، افتتاح شد. با افتتاح سینما فانوس، نگاه مردم بوشهر به حاشیه ای معطوف گردید که پیش از آن مهجور بود. فانوس، با گذر از تمرکز زدایی مرکز شهر بوشهر مردم را دعوت به منظرگاه جدید نمود. تمرکز زدایی سینما فانوس بندر بوشهر بسان تمرکز زدایی شعر زنانه ی فروغ بود. گویا این شباهت ها را نیرویی فراطبیعی رقم زده بود تا سال ها پس از آن ناصر صفاریان سازنده ی سه گانه ی مستند فروغ، ناخودآگاه برخی تصاویر خود را از این بندر وام بگیرد و بر آن ها صدای فروغ بگذارد. «فِ» فروغ و فانوس در سال مشترک 1345 هر دو متأثر از معناهای یکسان خود، نگاه ها را به وضعیتی تازه رقم زدند. مرگ یکی و تولد دیگری کارکردی مدرن و نوگرا داشتند تا ایرانیان و بوشهری ها سفری تازه آغاز نمایند، سفری انتزاعی و سفری عیني. سفری که هر دو اودیسه وار، انسان ایرانی را در خط زمان جدیدی قرار می داد: «سفر حجمی در خط زمان / و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن/ حجمی از تصویری آگاه / که ز مهمانی یک آینه بر می گردد/ و بدین سان است/ که کسی می میرد/ و کسی می ماند.»