اصلاح طلبی ایرانی، نوع منحصر بفردی از رفرمیسم را در عرصه ی سیاست بجای گذاشته است. در آینده، شاید این نوع اصلاح طلبی به گونه تازه ای در فرهنگ سیاسی تعریف و از آن بعنوان مکتب تازه ای نام برده شود. هر انتخابات و هر فرصت سیاسی در ایران از فرصت قبل، محدودتر است. انتخاب کنندگان ایرانی در انتخابات سیاسی ایران، به سرنوشت تاریخی زنان ایرانی رسیده اند که تنها مجبورند از بین خواستگارانی که آن ها را انتخاب کرده اند دست به انتخاب بزنند و خود را به سرنوشت بسپارند. واقعیت این است که ایرانیان هر بار، با تصمیمی از سر اضطرار و فرصت انتخابی بین «بد» و «بدتر»  روبرو بوده اند. نتیجه ی این حضور نیز گشایشی که صورت نداده به محدودیت بیشتر انجامیده و فرصت پس از آن حداقلی تر از قبل شده است. تشویق اصلاح طلبان نیز، تنها کاتالیزور حضور جامعه بوده و در انتخابات بعد دایره ورود آنان، تنگ تر شده است. و ...