دل‌ِ تنگ به جای سنگ و جنگ

منوچهر‌آتشی در قطعه شعری تأثیرگذار به عنوان روشنفکری مسئول به زیبایی به وضعیت بحرانی جهان معاصر اشاره می‌کند: "... کجای دریاها جنگ است/ که رودخانه‌ها باز/ با آستین پر از سنگ می‌آیند»
به واقع جهان کنونی همین‌گونه است که آتشی سروده و تمامیت آن را خشونتی فرا گرفته که دریای جهانی جنگ، سیراب از رودخانه‌های سرازیر به آن تغذیه می‌شود. هر فرد و هر محله‌ای، هر ایالتی و هر کشوری، سنگ آوردِ رودخانه جنگ است و همه نیز از این وضعیت می‌نالند. برای یکی تقدس در جنگ علیه شرارت است و برای دیگری پراندن سنگ مقدس است.
هر دو سر این گزینه به مشروعیت خشونت و جنگ می‌پردازند....