استاد ایرانی
آسیب‌شناسی القاب کاذب استاد و دکتر در محاورت ایرانیان

زمانی که با عنوان‌های "استاد" و یا "دکتر" فردی را مخاطب قرار می‌دهیم، هدف این است که این شخص به واسطه‌ی تخصص مورد نظر در حرفه‌ی خویش به چنان درجه‌ای از مهارت رسیده که از همتایانش به طرز بارزی متمایز و برجسته‌تر شده است. حسین پاینده در مقاله‌ای در روزنامه‌ شرق در نقد استاد خطاب قرار دادن خود توسط خبرنگار شرق نوشت: "استاد به هر حال، نشانه‌‌ی تکریم کسی است که این عنوان را به او اطلاق می‌کنید. به بیان دیگر کسی که استاد می‌خوانیمش از نظر گوینده فردی برخوردار از ویژگی‌‌های تحسین برانگیز است." پاینده، در آخرمقاله خود نیز نتیجه می‌گیرد و متذکر می‌شود: که "عنوان‌ استاد حقیقتاً زیبنده محققان طراز اول و صاحب نظران برجسته است". و به زعم وی نبایست هر کسی را استاد مورد خطاب قرار داد.
در ایران اما رسم شده که افراد یکدیگر را "دکتر" و یا "استاد" قرار می‌دهند و این اپیدمی روز به روز فراگیرتر می‌شود. در این یادداشت تلاش می‌شود از چند منظر دیگر به این خصلت اپیدمی شده در ایران پرداخته شود:
.....