1           

ـ۱ عاشقانه‌‌های پاک اساطیری و عشق‌های افلاطونی از یادها، رخت بر بسته و عاشقیت‌های قدیم به حسرت و نوستالژی امروز‌مان بدل شده است.افسوس که اثری از آن دوست داشتن‌ها هویدا نیست، "آی عشق، چهره‌‌‌ی آبی‌ات پیدا نیست" (1). عاشقیت را حاکمیّت جرم می‌داند و عاشق و معشوق را مجرم می‌پندارد، زین سبب "عشق را در پستوی خانه‌ نهان باید کرد."(2) کوچه‌های قدیمی منزل معشوق که از جانب عاشق! رقیب را نهیب می‌زد که سر می‌شکند دیوارش، امروز خالی از عاشق شده و رقیب و عاشق، دست در دست یکدیگر، بلوتوث رسوایی می‌بینند و دل معشوق، می‌شکند از دلدارش! کوچه‌ها، فراموش شده‌اند و کس به دجله نیکی نمی‌اندازد که از کلافگی و خستگی خود به دجله می‌اندازد، نیکی‌ها، ایثارها و خوبی‌ها برباد رفته‌اند. آن روزها از یادها رفته‌اند. "آن کوچه‌های گیج‌ از عطر اقاقی‌ها" (3)روزهای صبح، روزهای نامه دادن، نامه گرفتن، "آن روزهای سالم و سرشار"(4) را همه از یاد برده‌اند.
کوچه‌ها، عابر عاشق به خود نمی‌بینند و خالی و تُهی از عشاقند و عاشقان خاطره‌ای از کوچه‌ها ندارند تا به یاد روزهای عاشقی غمگنامه بخوانند: "بی‌تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم"(5 ) و اشک مهتاب، جاری سازند. و یا آرزوی کودکی کنند که: "ای کاش برادرش بودم / دست برادر کوچک‌ات را گرفته‌ای و / از کوچه‌ می‌گذری(6)در انتهای کوچه‌ نیز اگر سایه‌ای دیده شد، نه از آن عاشقی دلسوخته است که مأمور یست که به کشتن  چراغ آمده  است و باید بگریزی که «دلت را می‌پویند، مبادا شعله‌ای در آن نهان باشد»(7) به که باید گفت؟ از چه باید گله کرد؟ "کوچه‌ / آه بگو با من / شور نسل جوانت کو؟ و آن نگاه خریداری/ پشت سر و روانت کو؟"(8)