حتماً پدران و والدین متعصب و رمانتیک را در خانواده خود و یا خانواده‌ای آشنا مشاهده کرده‌اید که با چه ولع و احساسی به پای دیدن فیلم‌های هندی و یا سریال‌های تلویزیونی عاشقانه و رمانتیک می‌نشینند و ضمن همذات‌پنداری با عاشق و معشوق فیلم، بغض کرده، اشک می‌ریزند. والدین برای سپری نمودن روزها و شب‌های دیگر خود نیز به دنبال چنین فیلم‌ها و سریال‌های عاشقانه می‌گردند تا احساسات خود را ارضا ‌نمایند. جهان واقعی این پدران و والدین اما متضاد با لحظات یک ساعت و دو ساعت سپری شده در برابر فیلم و سریال است. در واقع، با پایان فیلم و در دنیای واقعی این والدین میانه‌ای با عشاق سینمایی ندارند و در خانواده خود، آن‌ها در نقش بدمن‌های فیلم (شخصیت‌های منفی) نقش‌آفرینی می‌کنند! در واقعیتِ زندگی، این پدرها، فرزندان و به‌ویژه دختران خود را از عشق بر حذر می‌دارند، تلفن های آن‌ها را کنترل می‌کنند، در صورت مشاهده رفتار عاشقانه آن‌ها را تنبیه می‌کنند، و گاه حتا دست به قتلِ عاشق و یا معشوق می‌زنند و … فرزندان و دختران این خانواده‌هایِ پدرسالار وضعیتی همچو روشنفکران در نظام‌های توتالیتر (تمامیت‌خواه) دارند. در نظام‌های تمامیت‌خواه (توتالیتر) آن‌چه در خانه‌ها علیه فرزندان جاری‌ست در جامعه علیه روشنفکران رواست. در خانواده و نظام توتالیتر، روشنفکر و فرزند به ظاهر دوست داشته می‌شوند ولی هر دو مجاز به روشنگری نیستند و حق انتخاب ندارند که بایست تابع وضعیتی باشند که پدر و سلطان آن را وضع کرده‌اند. توتالیتاریسم به شهروندان خود وعده‌های پوشالی می‌دهد و شهروندان باید فقط وعده را بپذیرند.